9 / 21
8
VOOR GUY EN MARI EKE
2 0 s e p t emb e r 2 0 1 4
Wat een bijzonder moment, toen in 2004, de aankondiging van
hun eerste kindje. En zonder aarzelen volgden er nog drie. Wat
een vreugde voor de grootouders! Je voelt je er echt ‘groter’ door
worden. Maar op een bepaald moment denk je toch: Hoho, wordt
er niet meer getrouwd, tegenwoordig?
In de jaren die voorbijgingen, werden we getrakteerd op de
lekkerste hapjes, de mooiste tekeningen, cadeautjes en natuurlijk
eindeloos plezier met de Olie4 Elke, Dop, Maria en Vietje. En
Guy intussen maar schilderen en Marieke regelen, organiseren,
factureren dat het een lust was. En ze genieten volop van het
goede leven en reizen met hun kroost de wereld over.
Tot ineens, 16 maart 2014 in Maastricht, in café il Bacaro waar
weer zo’n culinaire vernissage plaatsvond. Guy zet mij op een
wankele keukentrap en vraagt mij en plein public om de hand van
Marieke. Iedereen houdt de adem in… Ik kijk even naar Veronica.
Zij schenkt me een lieve, goedkeurende glimlach. Het gejuich
barst los.
Je kunt wel dromen wat je wilt als ouders, maar soms is de
werkelijkheid mooier en opwindender. Zo’n mooi creatief,
kleurrijk, pittig en levensgenietend stel. Nu, vandaag tien jaar
later, begrijp ik ineens dat al die jaren de voorbereiding waren op
deze dag, een continue generale repetitie voor 20 september 2014.
Het klinkt wat ouderwets, maar toch moet iemand, ergens, die
groter is dan wij, ook hieraan Zijn zegen geven. Daarom een
oprecht: God zij dank!
Otto & Veronica
INGEZONDEN BRIEF